dinsdag 15 december 2015

Het Jaar van de Ruimte: tekst en voordracht gebruikt in interactieve website

Vereniging Deltametropool lanceert vandaag de interactieve website | NederlandvanMorgen.nl |. Dit ter afsluiting van het Jaar van de Ruimte. Op deze website is de oogst van het afgelopen jaar te vinden, van aanloop tot en met Manifest2040. Ook op de | slotmanifestatie | van het Jaar van de Ruimte is vandaag aandacht voor de lancering.

Wat vindt u op NederlandVanMorgen.nl?
Hoe dachten we 25 jaar geleden over de inrichting van onze leefomgeving; wat is daarvan terecht gekomen en hoe werken we aan het Nederland van morgen? De interactieve website neemt u in diverse hoofdstukken mee van het Nederland van Toen, naar het Nederland van Morgen.


Vijf hoofdstukken
De website is opgebouwd uit de hoofdstukken Wij Maken Nederland, Nederland van Toen, Nederland van Nu, Manifest2040 en Nederland van Morgen. Ga op ontdekking, duik in de diverse hoofdstukken en laat je meevoeren door het verhaal van het Jaar van de Ruimte. Wie maakt Nederland? Wij maken Nederland!


Het openingsverhaal
Uw ontdekkingsreis start met het verhaal van de Nederlandse ruimtelijke ordening, het Jaar van de Ruimte, het Manifest en Nederland van Morgen. Dit verhaal is gemaakt en voorgedragen door dichter | Lennart Pieters |, en voorzien van een animatie door | Olivier Otten | en | Daphne Heemskerk |. In dit verhaal kunt u doorklikken naar de informatie die eronder staat, zoals een bloemlezing van de Nederlandse planning, het Manifest2040, de VINO en VINEX, en andere publicaties gelieerd aan het Jaar van de Ruimte.

Naast informatieve teksten is er ook ruimte voor de gedichten van Tim Pardijs, videomateriaal en de fotoseries van Theo Baart en Yorit Kluitman.

woensdag 18 maart 2015

Redesign me

I got stuck although I thought I had found a steady rhythm
that would perpetuate as if it was a sort of organism.
I must be out of shape.
I reached the borders of the page and instead of keep on growing
I pressed against the rigid frames of my comfort zone.
I need to be fixed

And I don’t mean stagnant or in any sort of solid state.
My Lego bricks should rearrange to something that will work.
But not just for me.
My solitary path across this empty space is linear
I look aside to see that you are moving perpendicular

Draw yourself towards me, I need connectivity.
Will you please reconstruct? Let’s redesign me.
For it is you who should take the front row seat.
We take the same breath, tap from the same source.
We share our energy. Don’t waste it.

They divided our labour, but we are no devices
We are one organism, so shift my paradigms
and broaden my perspective, re-organize me.
Can someone please pick me up and redesign me



Gedicht ter afsluiting van het Symposium 'Redesiging business'
In opdracht van de Willem De Koonining Academie.
Klik hier voor een video van de voordracht.

De verhalenmachine

Een dubbelportret voor het project 'You win some you lose some'.

"Lennart is een jonge ambitieuze Rotterdammer. Hij sport fanatiek, schrijft gedichten, korte verhalen en organiseert van alles met woord en muziek in de stad. Lennart deelt zijn poëzie het liefst door zelf voor te dragen. Hij startte ooit met voordragen op straat in Australië, in een hem onbekend land voor een onbekend publiek. En hij zoekt nog steeds naar die momenten, waar je jezelf confronteert, leert en ontwikkelt..

Jan is aan een nieuw leven begonnen. Hij heeft altijd een schrijfblok bij zich en springt van zijn fiets om elk nieuw idee dat in hem op komt op te schrijven. Zijn teksten zijn zelf- en maatschappijkritisch. Het schrijven helpt Jan om een streep onder zijn verleden te zetten. Het liefst zou hij nog meer met zijn nieuw gevonden passie gaan doen…

Jan en Lennart wisselden tekst en ervaring uit, droegen eigen verhalen aan elkaar voor. Juist omdat het zo moeilijk is om je echt in een ander te verplaatsen, stapten ze letterlijk in elkaars huis, schoenen en woorden."

Bekijk de voordrachten op de site van Rotterdams Geluk

woensdag 14 mei 2014

De grens

Noem mij een steen, ik ben een van de vele.
Klein als de volgende, samen een muur.
Noem mij een steen, je zult mij niet breken.
Geblakerd maar hard kom ik uit het vuur.

Hier ligt de grens tussen wat je al nam
en van mij nog moest nemen, dit is mijn thuis.
Hier hield ik stand, stond ik schouder aan schouder.
Hier riep ik halt. Nee, ik schreeuwde het uit.
Toen het viel uit de wolken, zich boorde door daken
in schokgolven straten door rolde en suisde.

Noem mij een stad, neem mijn klei in je knuisten
Kneed met je vuisten bruggen en lanen.
Noem mij een stad en werp me omver,
ik voeg mij weer samen en stapel de dagen.


(in opdracht voor herdenking bombardement 14 mei, Rotterdam)

zondag 4 mei 2014

Nog steeds

Ik weet niet of het een rijstveld was,
een kamp, het strand of elders
waar jij in de stilte trad.
Noch de kleur van je stem
of wie die je ontnam.
En of, toen je daar binnenkwam
je blauwe of bruine ogen sloot.

Was jij alleen die dag
en dacht je, dat er een volgende zou komen
van terugzien en omhelzingen?
Dat de storm misschien voorbij zou
trekken aan jou.

Kon jij zien wie de stilte bracht?
Of het een kolf, een knop
of een kraan was
waarop de kwade hand lag,
die je lippen deed samenknijpen,
je ogen, groen of grijs.

Ongeacht.
Wij slaan nog steeds de onze neer.
Leggen onszelf telkens weer
een zwijgen op waarin wij
samenkomen bij jou.


(in opdracht voor de dodenherdenking van 4 mei 2014 Rotterdam)

donderdag 13 maart 2014

Reiskriebels

Verliefd word ik enkel en passant.
Iets met schoonheid in beweging.
Lange benen banen zich over het perron.
Zij strekt zich tot een ypsilon
en heet een vreemde warm welkom.

Ik wacht en werp blikken,
een frietje naar een duif.
Een sprinter stopt en ik sta op.
Terwijl ik door de massa schuif
verlies ik honderdmaal mijn hart.

Eerst een blonde, dan brunette.
Dan een hippe, dan een nette,
maar alle ogen wenden af.
Hakken tikken door de hal
en rollen van de trap.

De deuren sluiten tussen ons.
Ik zit ineengedoken vloekend
in de hoek van de wagon.
Doorgaans word ik nooit verliefd
maar wel op het station.

(vrij werk)

Februari 17th

February the 17th

Surfing cosy corner
On the morning I was born
Riding the tide on my white unicorn
My seven foot gun
We’re all chasing barrels so
So claim your wave.
It's the perfect start
of a perfect day.

I pick a purple flower
To decorate my ear
Chill out a couple of hours
until dusk draws near
We're pickin‘ out the seeds
Rolling up the weed
Having a poetry slam
Between the bamboo
Hit the bongs and sing our songs
That’s how we didgeridoo

Foot tapping, banging pans,
Wine bag slapping, clapping hands
Soul warriors of love
Even the bums become our friends
Ignite the fires on the beach
We reach the moon above
Skull a slab and acid tab
On the Byron boulevard
Hallucinating heavily
In the backseat of a car

Mr Shay, my friendly astronaut co-pilot
Says: Let's go to the lighthouse
Cause the sky is turning violet
So we leave the car park to embark
on yet another mission
Goodfella’s cruising through the dark
towards a sunrise session.

To emerge from the night
at the exact right time
A silhouette of a lighthouse
against the bright clouds
I hear mr Shay shout
"ABANDON SHIP!"
Well shit, how about that
for a random trip?

Right on top Oz
most easterly point so:
Light it up bro's
And pass the joint yo
Trashed backpackers
At the break of day
With a front row seat
For a neat display

For some sunrise art
So groovy, unseen
Could be part of an award
winning movie scene
As this fire filled sphere
Begins piercing the sky
Solar waves radiating
Pulsating tide
Open minds riding
On vibrating light
Pacific beauty
Dolphins playing, truth
While Wategoes' water goes
A bright kind of blue

Slowly tumbling into red
and that’s a purple kind of pink
Well, I think it's clear that we're
Walking on top of a cloud
Now put your hands
in the atmosphere
If you know
What I'm talking about.
We're dancing on the melody
Of elements colliding
Channelling the energy
mother nature is providing

And we’re grateful

donderdag 23 januari 2014

Spikkels

Kunnen we samenzweren?
Kruip terug in mijn pluistrui
Duik over me heen
als de bundels in je vlecht

Kabel naar me toe
Jij doet daveren
De bank, ’t frame
de vloer, mijn wereld als wij

Meisje met spikkels
Ik zie je bij de vuurkorf
Op ’t dak in Oost waar toen
Dan vraag je om mijn aansteker
En begint alles opnieuw

Ik geef je spullen terug
Keer deze doos om
Je mag ’t stuk voor stuk weer
bij me laten slingeren

Zolang we samenzweren
Ik je om mag keren
Spikkeltjes verbinden
Enkel om te zien
waar we deze keer belanden

(vrij werk)

zondag 6 oktober 2013

Breek licht buig

Breek licht breek, jouw bundel op mijn blad
want ik kronkel nu al jaren tussen regels door
Breek elke wet die ik mijzelf opleg.
Zie hoe ik mijzelf weer staande moet houden.
Buig want ja, deze schouders zijn nu breder
maar ze hellen naar beneden
als het zwaarder wordt. Dus,
buig als bamboe,
een sneeuwbedekte tak.
Of breek als een duik het oppervlak doet,
Een golf op een rots.
roest onder lak.
Breek niet de belofte die je bent.
Wees een vent.
Buig niet omdat je nederig
maar respectvol bent.

Breek licht, breek jouw bundel op mijn blad.
Ik bewandel nu al jaren dit kronkelende pad.
Breek door de wolken, en de muren die we bouwen
op de grond onder mijn voeten
en naar hen van wie ik hou.
Buig, want ja, deze schouders zijn nu sterker
weten hoe ze moeten werken
maar liever niet alleen. Dus
buig zoals een blad naar het licht toe doet
Creëren begint met het vangen van de gloed.
Breek door, los, vrij, wij
breken geen beloftes.
Geef mee zodat ik straks
weer mijn rug recht hou. Ik
breek, ja ik breek
maar enkel nog mijzelf.
Als ik buig,
ja ik buig,
wanneer ik buig voor jou.

(vrij werk)